Choreografia przedstawienia teatralnego Anny Nowak oparła się o ideę konceptualną wystawy rzeźb Sary Lucas, jednej z najważniejszych współczesnych brytyjskich artystek, pierwszy raz prezentowanej w KIASMA. Rzeźby oraz przedstawienie są krytyczno-ironicznym spojrzeniem na społeczne normy dotyczące kobiet, koncepcję kobiecości czy relacji międzyludzkich. Prezentacja spektaklu współgrała z przekazem konceptualnym wystawy.